Verkrachting van het hart
-
Verkrachting van het hart
Martelende woorden ontglippen
De lippen verraden haat en angst
Geborgenheid is nooit getoond.
Tranen die vallen in de duisternis
Doordringende eenzaamheid in de nacht
Het gevoel altijd in staat van dysforie
Oprecht geluk is nog nooit vertoond.
Een labyrint van zielensmart
Zware en donkere tijden vol leed
Lijzig wordt het centrum gedood
Het emotionele leven is verdoemd.
Interne wonden nooit verzorgd
Er is enkel verdriet aangedaan
Ongeneselijk is de gekwelde geest
De hel naar het leven vernoemd.
We zijn op school bezig met het “leuke” project mishandeling, ik zit in een groepje wat huiselijk geweld aanpakt. We moeten een presentatie geven aan de 1ejaars over dit onderwerp, maar hoe laat je nou echt aan ze doordringen wat geweld en verwaarlozing op welk gebied dan ook met een mens doet?
Ik vond dit gedicht vandaag wat ik zelf ooit heb geschreven na een gesprek met iemand. Toepasselijk.
Bloody hell, it’s a kangaroo!
Voor het slapen gaan zal hij onder het bed kijken, onder de dekens en in elk hoekje. Hij zal mij zeggen dat het veilig is, dat er geen zwarte weduwe of ander eng gespinsel is, geen slang of verdwaalde koala’s (dan hoef ik niet midden in de nacht de rescue ranger uit te hangen). We bespreken nog even wat we de volgende dag gaan doen, misschien wel zwemmen met dolfijnen?
Het belangrijkste van ons huwelijk hebben we al besloten; we willen naar Australia, om daar onze huwelijksreis te houden. Ja het kost geld, maar het moet en zal gaan gebeuren!
Zo komt mijn verworpen levensdroom toch nog uit, alleen dan anders.
Ik had het helemaal uitgedacht; na de HAVO, wat toch MBO werd, of na de HBO zou ik een half jaar of een jaar naar het land der Silverchair, kangaroes, koala’s e.d. gaan. Rondtrekken, werken, genieten, je kent het wel. Helemaal alleen, als stoere bushbush-lady. Dat was mijn droom, helemaal alleen daar zitten.
Wist ik veel dat ik volwassen(er) zou worden en Mr. Right zou ontmoeten! Een jaar weggaan zou dus niet meer lukken zonder “dood” te gaan van het gemis, dus werd de originele droom weggegooit, maar bleef the world of Oz wel in mijn achterhoofd rondspoken.
We gaan sparen, we gaan uitzoeken, we plannen en we gaan! Wij, samen. Niks niet een zielig Miekje die angstig naar bed gaat na een geweldige dag, nee, want ik ga niet alleen. Geen heimwee, want ik ga geen jaar. Maar ik ga! Wij gaan.
